Category Archives: environment

frank talks about ground reality in Nepal

Women and Nepali society

3 years ago a ‘ECS living’ magazine reporter interviewed me on a woman’s role in a modern (21st century) Nepali society. I had all forgotten about it when I recently found its transcript. I found it good enough to share with you. I have edited it for clarity and now am posting it here :)

  • Women are perceived as someone’s daughter, wife or mother in our society. Do you think it is necessary for women to have a separate identity of her own besides being a wife or a mother?

Yes. Women have to forge their unique identity in the world today. Mother/wife/daughter are secondary roles. Any of you can have those. So start following your own path and become that change you seek in the world today.

  • Does religion reinforce the traditional roles of women? How?

Yes and No. If you follow religion to the scriptures (word by word), you might be misguided into accepting traditional rules which is not its intent. If you follow the essence of any religion (what it implies), then you would understand that religion actually provokes women to change the rules of the game, to be proactive and change agent in this world.

  • The patriarchy categorizes certain dos and don’ts for both men and women. For instance, men are the breadwinners in the family and it is women’s responsibility to look after her household chores and her children. Now that even women have become job holders, how does this patriarchal ideology constrict both men and women?

Patriarchal ideology is going to be less and less relevant in Nepal soon. The roles of men and women in a family will be inter-changeable like in many developed countries. The new ideology is inter-changeable, inter-dependence and mutual-responsibility.

  • How does the glamorized avatar of women either benefit or harm her individual identity?

Glamor hurts. Personality rocks !  Glamor is short-lived. Personality is long-lived. Glamor causes jealousy. Personality attracts genuinely. Therefore build your (unique) personality…

  • Women have been objectified since time immemorial. They have been perceived as a housemaid, a sanctuary for legalized sexual satisfaction, an object to conceive and reproduce babies and so on. In the present context, what are the ways women have been often exploited and how can women refute these patriarchal domination.

Build your self-confidence and you will not be played with. In-fact if women only realized and accepted how powerful they actually are, they would find that this society would have no choice but to respect them instead of trying to exploit them.

  • What are the strengths of women in the present context?

In Nepal today, If a man can do it, so can a woman.

  • How can women overcome the prejudices of patriarchy?

Focus on building your unique identity by improving your personality and reputation, other than being a mother /wife/daughter. Be involved in nation-building tasks. Follow your vision, not your fears. Follow your heart and mind, not the societal mob. Remember, your family may not understand you or would reject you at first, but in time, they will ALWAYS come to accept and love you for who you are.

  • How is the system of reservation either benefiting or undermining the capabilities of women?

I don’t believe in a system that creates division in any way, whether it favors or discriminates women. Equality in strictest sense has to be followed by educating people’s moral sense without discriminating based on sex . Yet by instituting quota systems giving women special priorities just because they are a woman will brings strong resentment from men who feels discriminated in turn. I do believe in  providing special incentives to help train women who need to upgrade their skills  so that they can compete.

  • Even job holder married women go to their homes and single handedly do all the household chores. That is the ideal wife according to the patriarchy in the modern times. How can this concept be changed?

Frankly let men do their dishes. I do it. If I can do it. so can others. In modern Nepal, traditional roles are no longer fixed, they are starting to change to mutually interchangeable roles . As women play  more powerful roles in public, this ideal wife concept of the past will fade away.

  • Women inherit nothing but castes, first from their fathers and later from their husbands. Does this tendency conceal a woman’s identity?

Yes to an extent. Women should never have to inherit identity from anyone else (neither should men). I recommend women not to change their identity (surname, castes), and husbands and others in the family not to insist on changing them. Just because it is an old tradition doesn’t mean it still holds credibility now. We have to be pragmatic. In the 21st century, identities are meant to be built. They aren’t meant to be inherited from someone else. Focus on building and shaping your unique identity :)

(राजनीतिक) बिधार्थी संगठनको सट्टा के त ?


राजनीतिक बिधार्थी संगठनको ठाँउमा ‘कलेज कल्याण परिषद” राखे कसो होला ?
जसमा ‘बिधार्थी, प्रशासक, प्रध्यापक, कर्मचारी, त्यो टोलका प्रतिनिधि अनि भुतपूर्व बिधार्थीका प्रतिनिधि’ एकै ठाँउमा बसी सबैका साझा समस्याका हल गरिने छ।

राजनीतिक संघ-संगठनको सट्टा काम अनुसारको क्लब प्रणाली राखे कसो होला ? उदाहरणको लागि उद्दमशीलता बिकास क्लब, क्रिकेट क्लब, पेशा परामर्श (career counseling) क्लब, वातावरण क्लब आदि खोली बिधार्थीको हितमा लागे कसो होला।

राजनीतिको नाम लिएर बिधार्थीको पठनपाठनमा मद्दत नगरि बिधार्थी अन्यत्रै राजनीतिक दलको कार्यमा लगाउने संगठन खोलेर काम छैन नेपाल । योग्यतामुखी समाज बनाउने हो भने यो चाकडी-गुण्डागर्दी प्रथा त्यागी विवेकशील उपायहरु अपनाउनु बेश होला साथीहरु !

बिकल्प के हुन सक्ला ? तपाईको पनि सुझाब पाँउ न

Networks of Hope

Nepal needs networks of “hope” to counter the network of hopelessness that prevails in our society.

“Opportunity creating Network” We need a network of “hopeful” Nepali who want to create opportunities right here so that we can counter network of Nepali who believe that the only way to find opportunities is to leave our home, leave our city and leave our country.

“Rapid reaction Network”: We need a network of “hopeful” Nepali who stand against political corruption in institutions to counter the nexus of corrupt business, politicians and thugs who benefit from our silence.

“Career counseling Network”: We need a network of ‘successful’ Nepali who give the right career advice to counter the culture that advocates its brightest to study abroad (and tries to stop them from coming back by spreading negativity about Nepal)

“Civil society Network” We need a network of ‘hopeful’ professionals who  know they need to cross professional boundaries to solve anything. Only this unity can counter our toxic culture where we expect  for e.g, hospital problems solved only by medical practitioners ; justice problems by only lawyers or education problem by only teachers, or law/order problem solved only by the police.

“Leadership building Network”:  We need a network of ‘generous’ elders who dare to stand back and groom-mold-push youths to lead institutions to counter the syndicates of elders who only want everyone else to follow them (right till their death).

“Network of positive Networks”: Nepal needs a network of Nepali who dare to create “networks of hope” to counter this “cancer of hopelessness” that rules over us now.

And so on….

So are you part of some “network of hope” ?
Tell us. Share with us your network below.
If not, Just start one …

नेपालीमा समग्रमा

नेपालमा आफ्नो भविष्य कसरी सुरक्षित राख्ने ?

प्रश्‍न गर्नुहुन्छ : ‘नेपालमा आफ्नो भविष्य सुरक्षित राख्न मैले के गर्नुपर्छ ?’
मेरो जवाव: ‘तपाई स्वार्थी बन्नुहोस्। नेपालमा आफ्नो भविष्य सुरक्षित राख्न महा-स्वार्थी बन्नुहोस्।’

Read in English

असजिलो लाग्ला यो सुन्दा। के सन्क्या होला यो उज्वले भन्ने मनमा पनि पर्ला।
लौ त्यसोभए एकैछिन ध्यान दिनुहोस्। म एउटा कथा भन्छु।

मानौं, आज भन्दा ७ बर्ष पछि तपाईले आफ्नो जीवनमा बडो सफल हुन थाल्यो रे ! ईमानदारीका साथ बर्षौं गरेको मेहेनतको फलस्वरुप तपाईले काठमाण्डौंमा गार्ड, नोकर-चाकर सहितको राम्रो घर अनि बैंकमा पुग्दो पैसा बटुल्न सफल हुनुभयो रे। तपाईको यो भव्य सफलता देखेर इश्टमित्रहरु पनि भित्र भित्रै ईश्या गर्न थाले रे !

मानौं त्यति बेला तपाईको एउटा सानो सुखी परिवार पनि छ रे जसमा तपाई, तपाईको जिवन साथी अनि हिस्सी परेका छोरा र छोरी छन्। दैनिक तपाई काठमाण्डौंका सयौं समस्यासंग हेर्दै-लड्‍दै अगाडि बढिरहनु भएको छ। यहाँका असंख्य समस्याहरुमा कसैले पनि चासो नदिएको नदेख्दा तपाईलाई बेला बेलामा रनक्क हुन्छ, उदास पनि हुनुहुन्छ। निरही देखिएका तपाईको मुखबाट एउटै मात्र बाक्य निक्लन सक्छ – “यस्तै हो, के गर्ने”। अनि “गर्न नसक्किने कुरामा किन टाउको दुखाई राख्ने होईन र ?” भन्दै आफ्नो समय आफैले प्रभाव पार्न सक्ने ठाउँमै मात्र लगाउनुहुन्छ। त्यो रहयो तपाईको आफ्नो परिवारको हेरबिचारमा। अनि काठमाण्डौंको हेरबिचारलाई तपाई बिर्सीिदनुहुन्छ।

तपाईले हेर्दा हेर्दै काठमाण्डौंको मुटुबाट मरिसकेकी बागमती झनझन प्रदुषित हुन्छिन्। बागमती सफा गर्नु मेरो कार्यक्षेत्र भन्दा बाहिरको कुरा हो भन्दै तपाँई दिनहुँ यसको दोषी खोज्नुहुन्छ। कहिले, यो काम त नकचरा सरकारको हो भन्नुहुन्छ त कहिले त्यै ढल मिसाउने गैरजिम्मेवार नागरिकहरुका हुन् भन्नुहुन्छ। कहिले यो काम तिनै यत्रा डलर खेती गर्ने कुनै गैर-सरकारी संस्थाको नै हो भनि ठोकुवा गर्नुहुन्छ भने अरु बेला त पेशावर वातावरण विज्ञ कै हो भनेर सजिलै आफु यो जिम्मेवारीबाट उम्किन चाहनुहुन्छ।

अब फेरि हामी तपाईकै परिवारमा फर्कौँ। आफ्नो छोराछोरीलाई तपाईले बडो अव्वल तरिकाले हुर्काइरहनु भएको छ। उन्‌को बुद्धि र विवेकको विकासको लागि चरम महंगो र आधुनिक मोन्टेश्‍वरी स्कूलमा पढाई, आईप्याड/आईफोन जस्ता अत्याधुनिक प्रविधिका सरसामानहरु उप्लब्ध गराउनुका साथ-साथ संसार बुझ्न बिभिन्न देशमा घुमाउनुहुन्छ। तपाईलाई विश्‍वास छ कि एक दिन यी ठूला हुन्छन् र पक्कै पनि देशको लागी सबल नेतृत्व यीनै बन्नेछन्। देश प्रतिको कर्तव्य र सपना तपाँईले यिनै दुई सन्तान मार्फत देख्नु हुन्छ। सहि लगानी गरेछु भन्दै तपाई आफैलाई धन्यवाद दिनु हुन्छ। यहि सोचले तपाईलाई सान्त्वना दिन्छ, “मैले त सकिन, तर मेरा सन्तानले त पक्का यो देश बनाउछन्”।

ल अब, मानौं एक दिन यहि विषाक्त बागमतीका कारणले वा काठमाण्डौंको सयौँ चरम प्रदुशनले निम्ताएको फैलिने रोगका प्रकोपहरुका कारण एउटा भएङ्करै डरलाग्दो पानीबाट फैलिने नयाँ किसिमको महामारी रोग फैलियो रे। मानौ दुर्भाग्यवस् तपाईको बच्चालाई स्कुलमा हुँदा यसले समात्यो रे- विधालयका साथीबाट सरेको पनि हुनसक्छ वा अरु नै कोही बाट। यत्रो ठूलो शहरमा जो कोहि बाट पनि हुनसक्छ। “ब्याड लक”

महामारी रोग ग्रस्त आफ्नो बच्चालाई बोकी तपाई हुँईकिदै नजिकैको उच्च दर्जाका निजी अस्पतालमा पुग्नुहुन्छ, उनलाई शाही श्रेणीको कक्षमा भर्ना गरी २४ सै घण्टा निजी डाक्टर राखेर उपचार शुरु गर्नुहुन्छ। डाक्टरले पनि संसारकै उत्कृष्ट विज्ञहरुसंग परामर्स गर्नथाल्छन्। पैसाको खोलो बगाउनु हुन्छ। अन्तिममा आएर डाक्टरहरुले भन्छन्, “तपाईको छोरीको यहाँ उपचार हुनसक्दैन यो नयाँ खालको सरुवा रोग भएकोले। उनीलाई तुरुन्तै विदेशै लैजानुपर्छ।”

तुरुन्तै तपाईले दिल्लीको लागि पुरै हवाई जहाज रिर्जभ (चार्टर्ड) गर्नुहुन्छ। तपाई छिटो भन्दा छिटो दिल्ली जाने कोशिश गर्नुहुन्छ तर तपाईलाई रोकिन्छ किनकि भारतको निती अनुरुप यस्तो खतरनाक रोग भएकोले महामारी सर्न सक्छ भनेर रोकिदोँ रहेछ। तपाईले भारत र नेपालका ठुला ठुला कर्मचारीहरुको हात जोडनुहुन्छ, धम्काउनु पनि हुन्छ। समय खेर जाँदैछ। यहाँका प्रशासनलाई पैसाले हुन्छ कि धम्कीले हुन्छ पेल्नुहुन्छ। तपाईसँग नेपाली नेताहरुसँग राम्रो पहिचान भएकोले सोझै नेपालको प्रमुख नेताहरुलाई नै कुनै बाटो निकालन सकिन्छ कि भनेर सोर्स-फोर्स लगाउनुहुन्छ। तपाई उनीहरुलाई दवाब दिन सफल पनि हुनुहुन्छ। अन्तिममा दिल्ली लान स्वीकृति पाउनुभयो। आशको झिन्का पलाउँछ। अनि छोरीको जिवन (तपाईको लगानी, तपाईको भविष्य) बचाउन उडनुहुन्छ। तर अफसोस् त्यति बेला सम्म ठिलो भैसकेछ। महामारी रोगले तपाईको छोरीलाई खाई सकेछ।  तपाईकी प्यारी छोरी अब रहिन।

आकाश खस्यो तपाईमा !
“दोष कस्‌को !!!”  तपाईको मन भित्र आरोप-प्रत्यारोपको चिच्चाउने खेल शुरु हुन्छ।  तपाईको भविष्य, तपाईको लगानी, तपाईको समाज, देश प्रतिको आश यसरी चुर्लुम्मै डुब्नुको पछाडि को दोषी होला?

  • के महंगा अस्पताल र डाक्टरहरु नै दोषी हुन् त समयमै उपचार गर्न नसकेकोमा?
  • कि त रोग सार्ने कुनै विवेक नबोकेका परिवारका फोहरी बच्चाहरु?
  • या त त्यत्रो पैसा लिएर पनि हेरचाह गर्न नसक्ने त्यो ‘बेईमान’ मन्टोसेरी स्कूल?
  • कि त ती सबै गधाहरु जसले बागमती सफा गर्नु पर्ने तर नगरेर बसेकाहरु?
  • त्यो पनि नभए त्यहि असक्षम सरकार र तिनै निकम्मा श्रिर्ष नेताहरु पनि त दोषी होलान् होईन?
  • अझै दोष दिने भए त छिमेकी राष्ट भारतलाई पनि त दोषी बनाम् न, एउटा नेपाली लाई समयमै उपचार गर्न रोकेर राख्ने?
  • वा अझै, यो अनुष्टिको पुरै दोष सारा नेपाल आमालाई नि दिम् न? यो “सतीले सरापेको देश त हो नि” होईन र ?
  • अनि आफु नि?

हेर्नुहोस् जो जसलाई दोष लगाए पनि पनि मुल कुरो भनेको तपाईको छोरी अब फिर्ता आउने वाला छैन।

बरु एकैछिन अाँखा चिम्ली तलको प्रश्नको उत्तरको मनन गरौँ न है।

यदि यस्तो परिष्थिति परिवर्तन गर्न आफु बिगतका दिन फर्कन मिल्ने शक्ति भए  तपाई कुन समयकालमा फर्कनु हुन्छ जसले गर्दा तपाईको छोरी आज पनि जिवित हुने थिईन् र उन््को भविष्य पनि शुनिष्चित हुने थियो ?

यसरी आफ्नो बिगतमा फर्किन पाउनु भयो भने तपाई समस्याको हाँगो भाच्न लागि पर्नु हुने थियो कि जरै उखेल्न? जरो नै उखेल्ने फर्किनु हुने थियो नि होईन र? त्यसमा त कुनै दुई मत रहेन, कि कसो?

तपाई यस्तो समयकालमा फर्कनु हुने थियो जुन बेला समस्याहरु सानै हुने थिए र यस्ता महामारीको जडो उखेल्नको लागि तपाईले दिन रात खट्टिनु हुने थियो। अन्तत आफ्नो सन्तान बचाउन समयमा पाईला चाल्नु हुने थियो।

सारंसमा भन्नुपर्दा, आफ्नै स्वार्थको लागि हामी सबैले भविष्यमा आउने भयानक समस्याहरुको जरो अहिले देखि नै उखेल्न लागि पर्नु पर्छ नत्र माथीको बिरक्त कथा तपाई-हाम्रै बन्नेछ।

यदि अाजै देखि समाजका बिद्दमान समस्याहरुका जरो उखेल्ने काम गरेनौं भने अहिलेका यी समाधान गर्न सकिने समस्याहरु बल्झिदैँ गएर यति दर्दानक हुनेछ कि मेरो भविष्य, तपाईको भविष्य र हाम्रो सन्तानको भविष्य सबै बर्बाद पार्नेछ । तितो सत्य यहि नै हो।

त्यसैले आजैबाट तपाईले, मैले, हामीले यी ‘स्वार्थी’ संकल्प लिँउ (आफ्नो र आफ्नो परिवार बचाउनको लागि)।

  1. मेरै परिवार बचाउनको लागि, आफुले देखेका समस्याहरुको हल गर्न कोशिशरत विवेकशील टोलीहरु खोज्छु अनि उनीहरुलाई सहयोग गर्छु। आवश्यकता परे आफैंले अभियान शुरु गरी बाग्मती र अन्य वातावरण सफा राख्ने काममा तम्सिन्छु।
  2. मेरै भविष्य बचाउनको लागि, म अहिलेका असक्षम नेताहरुलाई आफ्नो भविष्य ध्वष्त पार्न दिन्न।  चुप लागेर बिकल्प कुरी बस्दिन, बिकल्प अाफै बन्छु।
  3. मेरै जिवनशैलीको सुरक्षाको लागि, म मेरो छरछिमेक, गाँउ-शहर र देशको भौगोलिक, सामाजिक, अार्थिक, राजनितिक वातावरण स्वस्थ्य बनाउन अग्रणि भुमिका खेल्छु। नेपाली भनेर होईन बनेर देखाँउछु।

I have a dream…

I have a dream…

that one day my children, their children and their grandchildren
shall all embrace this nation as their god-given home
and not some rented shack we choose to leave
when the cracks start appearing …

I have a dream…

that one day, my little boys and girls shall be judged
not by the accent in their voices but by the sparkle in their eyes;
not by the surnames of their forefathers but by the aura of their deeds…
and once again, we shall all be free to accept each other
as divine blessings to complete our beautiful family.

I have a dream…

that one day, every grandmother, her daughter and her granddaughter
shall all live within a breath of each other,
weaving monuments of love to leave behind,
just like those temples and the ‘chautaris’,
the gompas and the ‘mithila’ arts of the past

I still have a dream …

that one day, leaders of our nation shall be judged
not by the herds of their followers, but by the virtue of leaders they build;
that our children shall brave this world
no longer as fearless mercenaries but as bold citizens

I have this dream

that once again, “guests will be gods”,
rivers will be holy,
villages shall be young,
and our smiles will again be for real…

And I have this final dream …

that one day far from now,
I shall walk down my lush coffee hill top gardens,
to find strangers and friends from afar,
sipping while staring at the mists below,
and each time, these wrinkled hands joyfully join in,
to salute the spirit in you,

I have a dream …

– inspired by Martin Luther King’s “I have a dream”