Category Archives: campaigns

Creative Campaigns, some I am involved in, and others that I admire

Earthquake relief effort: Contact your district’s government officials: Phone number। स्थानीय जिल्लाका पदाधिकारीका नम्बरमा कल गरौँ

Numbers of responsible government officials in districts

काठमाडौँ उपत्यका बाहिरको भुकम्प पिडित उद्दार  नेपाल सरकारका यी सचिबहरुले नेतृत्व गर्ने छन्। यी कर्मचारीले स्थानीय निकाय, राजनीतिक दलहरु, नीजि क्षेत्र र नागरिक समाजसँग समन्वय गर्छन्।

जिल्ला —- मुल सरकारी प्रतिनिधि —- सम्पर्क
धादिंग —- शारदा प्रसाद त्रितल —- ९८४११११३२३
काभ्रे —- जीवनप्रभा लामा—- ९८४१४९१७२१
नुवाकोट—- अनुप कुमार उपाध्यय —- ९८४१०५४१८२
रसुवा—- गुनराज श्रेष्ठ —- ९८४१३५३०४५
सिन्धुपाल्चोक—- मधु प्रसाद रेग्मी —- ९८४१५५२९४३
दोलखा —- गजेन्द्र ठाकुर —- ९८४१७४३००५
रामेछाप—- विश्णु प्रसाद लम्साल —- ९८५११३२०४५
सिन्धुली —- रमेश कुमार शर्मा —- ९८५१०२९६०१
गोर्खा —- नरेन्द्र मान श्रेष्ठ —- ९८५१०५४४४०
मकवानपुर—- नर बहादुर राजवर —- ९८४१३३९२९२

 

म त एक अाम नेपाली हुँ । मलाई के फाइदा हुन्छ र डक्टर केसीको सत्याग्रहले?

govinda kc thumbs upम त एक अाम नेपाली हुँ । मलाई के न फाइदा हुन्छ र डक्टर केसीको सत्याग्रहले?

सायद यस्तै सोच अहिले तपाईँ अनि लाखौँ नेपालीको मनमा घुमिरहेकोछ होला। यो स्वभाविकै  हो। जताततै निराशाले छाएको अवस्थामा यसको उत्तर प्रष्टसँग पाउन गाह्रो पनि छ। तपाईंले खोजेको प्रश्ट उत्तर पाउन  पहिलेतपाईं अाफैले यी केही प्रश्नहरुको जवाफ खोज्नै पर्छ।

१) के तपाईंलाई अस्पतालबाट क्लिनिक ‘रिफर’ गरिएको छ ?

२) के तपाईंलाई डक्टरले पर्याप्त समय नदिई हतार-हतारमा जाँची पठाएको महशुस भएको छ ?

३) के तपाईंले अाफ्नो जाँच रिपोर्ट एउटा डक्टरमा पत्यार नलागी ( वा उनीबाट छिनोफानो हुन नसकी) २ वा ३ जना फरक डक्टरलाई देखाउनु परेको छ ?

४) के तपाईंले मनमनै कुनै अस्पताललाई “ठग” सँग दाँज्नु भएको छ ?

५) के तपाईंले कुनै बेला अस्पतालबाट फर्कदा गोजी रित्तिएको अनुभव गर्नुभएको छ ?

६) के तपाईंलाई अाफ्नो बच्चो जन्मिदाँ वा अाम-बा बिरामी हुँदा “त्यो कान्ला मुनिको खेत बेच्नु पर्छ कि क्या हो” जस्ता सोच जागेका छन् ?

७) के तपाईंलाई “नेपालमा अब भर लागेन बरु दिल्ली, लखनऊ, बैंकक नै लग्नु पर्छ कि क्यो हो ?” जस्तो धर्मसंकट मनमा जागेको छ ?

८) के तपाईंले कहिले “ त्यो अस्पताल त जानै नपरोस् बरु झाँक्री बोलाउँछु वा बैधेबाटै निको पार्छु” प्राथना गर्नु भएको छ ?

९) के तपाईँलाई कुनै बेला डक्टर – नर्स बन्न मन लागे अार्थिक कारणले त्यो सपना मार्नु परेको छ ?

१०) के तपाईँले  अौषधी पसलेलाई सोध्नु भा’छ (वा सोध्न मन लाग्या छ), “ यो अौषधी त अलि महंगै रहेछ, अलि सस्तो खाले छैन ?”

यदि माथिका प्राय प्रश्नमा तपाईँको उत्तर “हो” “भा छ” “ठिक” जस्ता छन् भने बल्ल तपाईंले बुझ्नु हुनेछ, डक्टर केसीको अामरण अनशनको मर्म र उनीले निरन्तर लडिरहनु पर्ने कारण र स्वास्थ्य क्षेत्रलाई चाहिने नया निति (माथेमा अायोगबाट निर्मित चिकित्सा शिक्षा सम्बन्धी राष्ट्रिय नीति तर्जुमा उच्चस्तरीय कार्यदलको प्रतिवेदन २०७२)।

हेर्नुहोस्, हाम्रो स्वास्थ्य क्षेत्रको कुना-कुनासम्म भएको चरम हस्तक्षेपले गर्दा दिनहुँ ३ करोड नेपाली यसरी नै पिडामा परेका छन्। चाहे त्यो हस्तक्षेप थोरै परिश्रममै धेरै कमाउन तल्लीन लोभी नेपालीको लामले होस् वा कमसल तर महंगो चिकित्सा शास्त्र बनाउने शिक्षा नीतिले होस्, चाहे त्यो शिक्षा र स्वास्थ्यमा अपारदर्शी र गैरजिम्मेवार लगानीले होस् वा राजनीतिक हस्तक्षेप छिराउने भ्रष्ट चिकित्सकहरुले नै होस्। यी विविध कारणले हाम्रो स्वास्थ्य शिक्षा क्षेत्र ढल्न मात्र बाँकी छ।

अझ यी सबै कारक तत्वलाई देशका सर्वश्रेष्ठ राजनीतिज्ञ (शासक) वर्गले नै सक्रिय संरक्षण र बढावा दिए पछि त ३ करोड नेपालीको स्वास्थ्यको भविश्य त सक्किगोन्त !

डक्टर गोविन्द केसी यही कुसंस्कार र कुलत अबको नव-पुस्ता (तपाईं) ले भोग्न नपरोस् भनी अाफै अकालमा जीवन त्याग्न समेत तयार भई लडिरहनु भएको छ। यदि नेपाल सरकारले उहाँको मागहरु संबोधन गरे देशको स्वास्थ्य क्षेत्रले फेरि लामो साँस फेर्ने छ, ३ करोड नेपालीको स्वास्थ्यको भविश्य ठिक बाटोमा लाग्थ्यो होला।

डक्टर केसीले कल्पना गरेको नेपाल यस्तो छ:

govinda kc relay fast participant tina१) डक्टर – नर्स दक्ष बन्छन्, ज्यानमारा होइन

२) अोखती सस्तो सुलभ र सही खान पाइन्छ, महंगो होइन

३) स्वास्थ्य सेवा बेलामा पाइन्छ, अबेला होइन

४) अस्पतालमा जँचाउ जँचाउ लाग्छ, भागु भागु होइन।

५) सन्तानलाई डक्टर बनाउँदा ढाड सेकिन्न, मन हलुका हुन्छ।

६) सिटामोलमा कमिसन होइन, गुणस्तर खोज्ने चिकित्सक पाइन्छ।

७) बिरामी कुरुवा जानै नपर्ने पनि दिन आउँछ।

८) स्वास्थ्य खर्च चरम होइन, नरम बन्छ।

९) चिकित्सकलाई सराप होइन, पहिले जस्तै सलाम ठोक्छन्।

१०) स्वास्थ्य क्षेत्रमा दाम कमाउन (मात्र) होइन, नाम कमाउन पनि लाग्छन्।

अाउनुहोस् उहाँ र हजारौँ देशभक्त नेपालीहरुलाई तपाईको साथ दिनुहोस्। आजै!  धन्यवाद :)

उहाँले संकलन गर्नु भएको तथ्यको अाधारमा बनाईएको यो स्लाईड पनि हेर्नु होला है !

जय नेपाल ! जय स्वास्थ्य नेपाली समाज !

उहाँको अभियानलाई साथ दिन ईमेल गर्नु होला
[email protected]

(माथेमा अायोगबाट निर्मित चिकित्सा शिक्षा सम्बन्धी राष्ट्रिय नीति तर्जुमा उच्चस्तरीय कार्यदलको प्रतिवेदन २०७२) पढ्नुहोला / सेएर गर्नु होला।
सम्झिनहोस् लागि यो सरल लिंक bitly.com/mathemareport

 

राज्यको नीतिले डढेलो लगाएको एक सुत्केरीको ब्यथा

लेखक – सन्तोष भण्डारी ( भाषा सहयोगी – जीवन श्रेष्ठ, मिलन पाण्डे र अाफु) 

Why do we need to save Nepal's health care -  ( by Dr Govinda KC )

 

एक हफ्ता अघि २०७१ फागुन २८ गतेका दिन म अाफु जन्मेको बाग्लुङ जिल्लाको बुर्तिबाङ गाउँबाट काठमाडौँ आउने क्रममा म्याग्दी जिल्ला कहिल्यै नघुमेको हुनाले त्यहाँ  हुँदै   काठमाडौँ आउने विचार गरेँ। अनि एक्लै त्यतातिर अाफूलाई मोडेँ। दिनभरिको पैदल यात्रा पश्चात् मेरो पहिलो रात बाग्लुङको उत्तरी भेग लाम्बेलामा बित्यो।  दोस्रो दिन सबेरै चिया खाजा खाएर म सोलेडाँडा तिर लम्के। बाटोमा जंगल नै रातो हुने गरि ढकमक्क  फुलेका लालीगुराँसहरु हेर्दै, तिनका रस पनि मज्जाले चाख्दै, सामुने नै देखिने धवलागीरि, माछापुच्छ्रे र अन्नपुर्ण हिमालहरुको  अानन्द लिदैँ लगातार  ४ घन्टाको एक्लो पैदल यात्रा पश्चात् दर्बांङ  खोलाको किनारमा आइपुगेको पत्तै भएनछ।

कच्ची मोटर बाटोमा लगातार २ घण्टा हिंड्दा एउटा पनि गाडी चलेको देेखिन। एउटा गाडी भने नचलेर बाटोको साइडमा थन्किएको थियो। त्यसरी म दिउँसोको १ बजे फुलबारी नजिकै आइपुगेको के थिएँ, अलि पर खोला पारी मैले ३ जना महिला एकै ठाउँ बसिरहेको देखेँ। अनि नजिकै एक जना केटा मान्छे पनि देखा पर्यो। नजिक पुग्दा त्यो २० वर्ष पनि  भरखरको ठिटोले अघि बढ्दै भन्यो, ” दाई, इमरजेन्सी कल गर्नु पर्यो।  मेरी श्रीमती अस्पताल लैजाँदा लैजादैँ बाटोमै डेलिभरी गर्न लागिन्। मेरो मोबाइलमा ब्यालेन्स सकिएछ।  तपाइको मोबाईलबाट एक कल गर्नु पर्यो” भनि गुहार्यो  ।

मैले उसलाई मेरो मोबाइल दिए अनि पुलुक्क १० मिटर जति टाढा महिलाहरु तिर हेरेँ । केटो भन्दा पनि कलिली देखिने उनकी श्रीमती  भयावह व्यथामा देखिन्थिन्। अरु दुई अलि पाका महिलाहरु उनलाई मद्दत गर्न खोजिरहेका थिए।  दिउंसो १ बजेको त्यो चर्को घाम अनि खुला आकास मुनि, विना कुनै तयारी आमा बन्न लागेकी ति कलिली बहिनीको वेहाल बयान गरि नसक्नु थियो।  उनले बच्चालाई त जन्म दिइसकेकी रहेछिन् तर बच्चा संगै जोडिएको साल पुरै बाहिर निस्कन सकिरहेको थिएन।  जीवन मृत्युसंग लडिरहेकी ती बहिनी अत्तालिरहेकी थिइन् ।  कहिले मुखभित्र औला हालेर उल्टी गर्न लागेजस्तो गरी, कहिले थुचुक्क बसेर, कहिले खुट्टा पसारेर त कहिले ति महिलाहरुमाथि झुण्डिएर जतिसक्दो छिटो  त्यस पीडाबाट मुक्त हुन चाहन्थिन्। सहयोगीका रुपमा आएका दुई महिला र श्रीमान् अक्क न बक्क देखिन्थे। उनीहरु यसको लागि कुनै पनि ढंगले तयार देखिदैँन थिए।  सुत्केरी बहिनी पानी खान चाहन्थिन्  तर १०० मिटर जति  मात्र तल बगिरहेको पानी लिनको लागी उनीहरु संग एउटा सिँगो भाडोँ वा बोतल थिएन।

संयोगवश मैले त्यो बिहान बाटोमा रम्बा चाउचाउ खाँदै हिँडेको थिए र  सकाए पछि प्लास्टिक जंगलमा नफाली खल्तीमा राखेको थिएँ। त्यो बेला मेरो विवेक प्रयोग गरेको अब यो घडीमा अाएर एकदमै काम लाग्यो। मैले त्यो भाइलाई अाफ्नो चाउचाउको खोल दिए र उसले तल खोलामा गएर त्यसैमा पानी लिएर अाफ्नी श्रीमतीलाई खुवायो। म पनि अताल्लिरहेको थिएं।  निकै अन्योलपूर्ण वातावरण थियो ।  अब के गर्ने ? कुनै उपाए आइरहेको थिएन। सुत्केरीको अवस्था भने झन् खराब हुदै गैरहेको थियो। उनको त्यो फिजिएको चुल्ठो, रगताम्मे लुंगी र चप्पलहरु, रगताम्मे उनका गोडाहरु,  र साइडमा भर्खर जन्मिएको रगताम्मे नानी एउटा ढुंगा माथि पातलो कपडामा छोपी सुताइएको क्षण अहिले पनि सम्झँदा जीउ नै शिरिङ्ग हुन्छ !

हामी धर्मसंकटमा थियौँ।  बोकी लगौँ भने पनि सामान्य स्वास्थ्य चौकी भएको दर्बाङ्ग बजार पुग्न कम्तीमा पनि ३-४ घण्टा लाग्न सक्थ्यो। त्यति समयमा यी नव-अामा-बच्चा बाँच्न सक्ने कुरामा शंकै थियो।  म बाटोमा आउँदै गर्दा त्यहाँबाट डेढ घण्टा जति माथि एउटा गाडी खोलाको तिरमा रोकिराखेको देखेको थिएँ त्यसैले त्यो भाइलाई त्यो गाडी गुडिहाल्छ कि भनी माथि तिर पठाए  र अाफू चाहिँ अघि फुलबारी बजार तिर गाडी खोज्न दौडिएँ ।  हामी छुट्ने बेलामा भने एकअर्काको मोबाइल नम्बर लिएका थियौँ ताकि बाटोमा एकअर्कासंग सम्पर्कमा रहन सकियोस् । म मेरो गह्रौं झोला पनि बोकी अगाडि  दौडन थाले।  थकाइले मार्न थाल्ने बित्तिकै त्यो बहिनीको दयनीय स्थिति  सम्झिन्थे अनि सोच्थे ति बहिनी मेरो ठुलो अाशमा छिन्, त्यो सोच्दै  मरे मरुला भनेर न्वारन देखिको  ताकत निकालेर  दौडिरहे ।

लगभग ४५ मिनेट जति पछि म फुलबारी बजार आइपुगे तर गाडीको कुनै नामो निशाना थिएन। मैले माथितिर गएको भाइलाई फोन गरे उसले पनि गाडी पाइरहेको थिएन। १०-१२ घर भएको त्यस फुलबारी बजारमा ३-४  जना महिला र केटाकेटी बाहेक अरु कोही देखिन।  उनीहरुलाई घटनाको बारेमा भने अनि दर्बांग स्वास्थ्य चौकीको सम्पर्क नम्बर मागे तर कसैलाई पनि थाहा रहेनछ। अनि त्यहाँबाट अाशै नदेखे पछि म पैदल नै दर्बांग जाने निश्चित गरे । जति दौडेपनि मलाई कम्तिमा २ घण्टा लाग्ने निश्चित थियो, तै पनि  म पुनः झोला बोकेर दर्बांग तिर दौडिए।  बाटोभरी बहिनीको अनुहार सम्झदै मनमा अनेक सोच अाउन थाल्यो । उनी मरिसके कि  जिँउदै होलिन् ? चर्को घाममा धुलो उडाउंदै एक्लै दौडिरहेको थिए। बीचबीचमा त्यो भाइलाई मैले कल गरिरहन्थे तर उसले पनि गाडी भेट्टाएको रहेनछ।

दिउँसोको २ बजेर ५२ मिनेटमा भने भाइको कल अायो, “गाडी पाइयो”। उनीहरु भर्खर सबै गाडीमा चढेछन्। अझै पनि  बहिनीको साल निस्कन सकेको रहेनछ र अवस्था झन् खराब हुदै गैरहेको थियो। त्यसको करिब ४५ मिनेट पछि पारी पट्टि उनीहरुलाई गाडीमा  गैरहेको देखे तर त्यतिबेला म वारिपट्टि पैदल मार्गमा हिंडिरहेको थिए। अझै पनि उनीहरु दर्बांग पुग्न टाढै थियो जहाँ सामान्य उपचार मात्र सम्भव थियो नत्र भने म्याग्दीको सदरमुकाम बेनी नै पुग्नु पर्दथ्यो, जहाँ पुग्न दर्बांग बाट थप गाडीमा ४  घण्टा लाग्दो रहेछ। बाटोमा हिडीँ रहँदा मेरी आमालाई सम्झेँ। उहाँले पनि ४-४ पटक यस्तै पिडा सहेर हामी ४ छोराछोरीलाई जन्म दिनुभा होला । मनमनै प्रार्थना गरे “हे भगवान्, मेरो दिदीबहिनीले यी बहिनीले जस्तो  दु:ख कहिल्यै पाउन नपरोस् !”

बाटो भरि त्यो बहिनीलाई के भयो होला भन्ने खुल्दुली भैरह्यो। त्यस भाइलाई फेरि  एकचोटी कल गरे तर फोन कल लागेन।अनि बेनी बाट काठमाडौँको बस चढेँ। मेरो पनि मोबाइलको ब्याट्री सकियो। भोलि बिहान पुनः काठमाडौँ आएर कल गर्न खोजे तर त्यो नम्बरमा “सम्पर्क हुन सकेन” भन्ने मात्र अायो। बच्चाको अवस्था के भएको होला ? म अझै सम्पर्क गर्ने प्रयासमै छु। मन बेचैन छ।

म काठमाडौँमा देख्छु गल्ली गल्लीमा क्लिनिकहरु, अस्पतालहरु। अझ सुन्छु नयाँ नयाँ  शिक्षण अस्पताल यही नै खोल्न सरकार तम्‌तयार छ।  खोई त म्याग्दीमा यस्ता अस्पताल? के त्यहाँका बिरामी बिरामी होइनन् ? के त्यहाँ शिक्षण अस्पताल खोलेर राहत दिन सकिन्न।  भरखरै म डक्टर गोविन्द केसीलाई भेटेर आएँ । म मात्र होइन उहाँले पनि यही सोध्दै हुनुहुन्छ तपाईँलाई अाज।  खोई अस्पताल ग्रामीण इलाकामा , खोई स्वास्थ्यको शिक्षा पहुँचबाट बञ्चित गरिब जनता मुखी?

यदि नेपालका अाम जनताहरु कै लागि अस्पताल खोल्ने हो भने फुलबारी जस्ता देशका कयौँ ठाँउमा शिक्षण वा कुनै पनि अस्पतालहरु बनाउने नीति ल्याए कसो होला? जहाँ यौटी महिला सुरक्षित सुत्केरी हुन नसकी जीवन-मरणको परिस्थितिमा हुन्छिन् , जहाँ झाडा-पखालाले जनताहरु मर्न बाध्य हुन्छन्, त्यहाँ सरकार पुग्ने कि काठमाडौँमा नाचि राख्ने?

यदि नेपाल हाम्रो पनि हो भने स्वास्थ्यका सबै सुविधाहरु किन काठमाडौँ मै मात्र केन्द्रित गर्नुहुन्छ? मलाई होईन त्यो सुत्केरी बहिनीलाई जवाफ दिनुहोस्।

म अाज सोच्न बाध्य छु – के यहाँ दुई वटा नेपाल छ? एउटा नेपाल जहाँ दिन कटे पछि पनि अाधारभुत स्वास्थ्य पाउन असम्भव छ अनि अर्को नेपाल जहाँ १० मिनेटको बाटोमा अस्पताल वा क्लिनिक लाईन परेका छन् ।

वाह सरकार वाह !

Why do we need to save Nepal's health care -  ( by Dr Govinda KC ) (13)

graphnepal.com


लेखक: सन्तोष भण्डारी,
विद्यार्थी, रत्न राज्य क्याम्पस
विवेकशील नेपाली सदस्य
email: [email protected]

 

Why did we write our own constitution of Nepal?

There comes a day in our lifetime when we Nepali must choose a path that will decide the future of our country.

Today, we are at the cross-roads and must make a choice: Do we unite Nepali of all ages, ethnic groups and beliefs to transform Nepal into a shining beacon of humanity? Or, do we accept Nepal as a failed nation?

Our common sense tells us, “It is our right to live free in a Nepal ruled by law.”  Therefore, it is our responsibility to rise against anyone who restricts us from our non-negotiable rights. Should Nepal’s rulers withhold us from our rights, it becomes our duty to organize ourselves to protect our rights. Standing up for these rights ensures that our government always remains a servant of us citizens, never our master.

Our constitution is our right! Timely delivery of constitution is non-negotiable. Each day we delay this, countless Nepali die inside and outside the country because of Nepal’s failed system. Millions of Nepali are forced to take extreme measures to survive. Many leave the country. Those who stay behind face the harsh realities of absence of law, pervasive criminal corruption, lawlessness and denial of justice. While we Nepali suffer in millions, our rulers fail to rise above their myopic party politics. They claim Nepal will be better after declaration of the new constitution, which they never show. As our society slowly degenerates,  ‘bibek’ is getting replaced by ‘bal’ as a new generation grows up seeing ‘hopelessness, corruption and apathy’ all around.

 Our representatives have taken hundred of billions from us to build this constitution. Yet, they continue to fail miserably after 6 agonizing long years. They repeatedly make baseless promises.  However, they never deliver that one unifying law, our constitution. What crime is worse than this?

 Enough is Enough! We must build an alternative. This is why BibekSheel Nepali united concerned citizens from all walks of life to build and publish a new constitution on Magh 8, 2071. We have not spent a single paisa of Nepali taxpayer money and have delivered a working constitution for the Nepali people.

You may ask – why have we created the Nepali Constitution when those elected to do so have failed?

We wanted to prove that Nepali constitution can be built on hope, not fear. It can be built with honest intentions. It can be built by diverse people from different walks of life without wasting billions and years fighting. Nepalese must unite if those sent to work for us, fail.

Overall, we wanted to offer Nepali people an option. You might further ask, what are the major attributes of our version of the Nepali Constitution, and why should Nepali people care?

We started building this constitution 3 years ago. During this time, we asked – What will create the environment for fair prosperity of all Nepali people? What will deliver timely and adequate justice? What will lay the foundation for the right leadership to lead successive governments that deliver to the people? What will free our elected officials from being held hostage by party or tribe or caste or sex? What will hold timely elections? What will give strong mandate (space and time) to leaders to deliver their promises? What will allow equality among citizens without discrimination? What will protect the tradition and culture of Nepal’s diverse groups while allowing cultural harmony?

We believe our published Nepal constitution 2071 has balanced solutions to the above questions. It is pragmatic and an evolving law of our land.

You may add – how did all this start?
Our constitution building process started the day after the first Constituent Assembly was dissolved on May 28th 2012, nearly 3 years ago.

We looked around us. We took lessons from hundreds of citizens’ gatherings to understand our society. We consulted with experts holding differing stands to educate ourselves on the complexities of the problems. Then painfully, one by one, we assembled volunteers from all walks of life who believed in our vision of creating a prosperous Nepal within our lifetime. We used technologies like the internet to bridge distances and collaboration gaps.

We looked outside. We researched 18th century constitutions like that of the USA. We studied 20th century constitutions like those of South Africa and Switzerland. We analyzed those that didn’t have one, like the UK. We evaluated those of emerging economies in South America and Africa as well as our immediate neighbors in the north and south. We found how they were succeeding but also had painfully learnt their lessons and how they found solutions. We also learnt Nepal with its diversity and geo-political location needs to find its own path and cannot blindly follow the paths of other nations.

In 2013, we literally walked for months, collecting dreams of thousands of Nepali people from all fourteen zones of Nepal. We continued studying the differences inside the Constituent Assembly over the last 6 years. We finally came together to draft a constitution that was simple for an ordinary Nepali to understand, and mature to become the law of our land.

What is amazing is – not a single paisa has been paid to the hundreds of reviewers and contributors involved!

Our constitution building process continues. We have published our first draft. We will incorporate more citizen concerns and aspirations so all Nepali will unite to own this constitution. After all, this is a constitution built from the dreams of all Nepali we have interacted with over the last few years.

We hope that our published constitution will be owned by Nepali citizens and by the constituent Assembly of Nepal. We hope more Nepali will improve it and tell their constituent assembly members what they want.

We have in our constitution tried hard to find a middle ground to address the great divide inside the constituent assembly and outside specially on the issues of federalism, identity, style of governance and election systems. We hope this will inspire even the Constituent Assembly members to find answers to their differences and learn from our proposed models. We have taken a middle path to building this pragmatic constitution that works for now and for our important future. We hope this will bridge the gaps between us Nepali people and unite all Nepali who believe in common sense.

Nepal’s Constitution should be of the people, for the people and by the people.

It is time Nepali people have an option to choose.

To read the Nepal Constitution BibekSheel Nepali has proposed, please go here: www.leadnepal.com/nepalconstitution

 

Warm Regards,
Ujwal Thapa
Chairperson,
BibekSheel Nepali.

 

 

Federal Republic of Nepal
Federal Republic of Nepal
English version of Nepal government structure in bibeksheel constitution
Nepal government structure

 

How is  the legislature elected in Nepal ?
How is the legislature elected in Nepal ?

 

– Read on Myrepublica daily here.