आफुलाई नेपाली भन्ने साथीहरु नेपाली बनेर त हेर, बन्न कति गाह्रो छ

आफुलाई नेपाली भन्ने साथीहरु
एक चोटी नेपाली बनेर त हेर, बन्न कति गाह्रो छ
देशलाई सरापी बस्ने साथीहरु
बनाएर त हेर, सोच्या भन्दा सजिलै छ!

नेपाल बन्द गर्ने साथीहरु
बन्द खोलेर त हेर, खुल्लापन कति अमुल्य छ
बन्द तोडौँ भन्दा हराउनेहरु
अवेज्ञा गरी त हेर, मन हलुको हुनेछ

देश टुक्र्याई “सुन्य”बाट आँट्ने नेताहरु
टुक्राएर त हेर, फेरि जोड्न कति गाह्रो छ
जात-भात-संस्कार हटाऔँ भन्ने मित्रहरु
हटाएर त हेर, आफैंलाई चिन्न ‘गाह्रो’ छ

कोठैमा रमाई, घरको ख्यालै नगर्ने ज्ञानीहरु
घरै सफा गरि त हेर, दृष्य झनै मनोरम् छ
हराएरै जित्नेहरु, हार्नेलाई माथी तानी त हेर
जीत जीतको परिवेश अति सुगन्धित छ

हक-माग्ने सँग डराउने साथीहरु
दिएरै त हेर, दिँदामा कति आनन्द छ
अधिकार खोज्दा दायित्व भुल्नेहरु
जिम्मेवार बनेर त हेर, त्यसैमा बडो गौरव छ

बिदेशीने सँग रुष्ट भएकाहरु
परदेश बसेर त हेर, त्यहाँ बाँच्न कति दु:ख छ
परैबाट देश-भक्ति देखाउने साथीहरु
भित्र आई त हेर, देशलाई माया गर्न यति गाह्रो छ

मैले सुस्तरी हिंडेकोमा झोक चलेका साथीहरु
सँगै हिँडेर त हेर, टाढा पुग्न कति सजिलो छ
पटक पटक जागेर थाकेकाहरु
फेरी हात दिएर त हेर, गन्तव्य औधी नजिक छ

फेसबुकमा लडाई खेल्ने युवाहरु
सडकमा आई त हेर, बास्तविकता कत्ति जटिल छ
नेतालाई दोष दिई हाल्ने सहयात्रीहरु
उनको खुट्टामा उभिएर त हेर, दोष कस्को पो छ

मैले मन घोचेँकोमा रुष्ट ईष्टहरु
आफै पनि घोँची त हेर, नेपालीलाई जगाउन कति गाह्रो छ
आफुलाई नेपाली भन्ने साथीहरु
एक चोटी नेपाली बनेर त हेर, बन्न निकै गाह्रो छ

————–
भुपी शेरचन दाईको “मेरा साथीहरु” कविताबाट प्रभावित”